Czechy to kraj, dla wielu o śmiesznym języku i kreskówkach, które zna każdy – od Krecika po Sąsiadów. Figurka Krecika poleciała w 2011 roku w kosmos jako symbol czesko-amerykańskiej współpracy, i to chyba mówi wszystko.
Bo Czechy to więcej niż rozkład jazdy na Pragę – to kraj poezji, i to tej, która coś znaczy. Kraj, który choć nie ma gór wysokich jak Alpy ani morza, daje poczucie wolności.
To różne rodzaje piwa, lekki uśmiech i ironia przy barze. Kraj, który siedzi w kącie z tomikiem poezji i nie szuka uwagi – ale i tak chcesz się do niego przysiąść. Może to przez brukowane uliczki Pragi, galerie sztuki, zapach kołaczy na rogu. Może przez mgłę nad wzgórzami. A może przez ten wewnętrzny spokój.
To wolnomyślicielstwo Kundery, ironia Formana i Kafka, który pisał:
„Jesteśmy jak książki – większość ludzi widzi tylko naszą okładkę, nieliczni czytają wstęp, a tylko wyjątkowi znają naszą treść.”
To również czeski rock z lat 70., punkowy duch i absurdalny surrealizm codzienności. Zoo w Ostrawie, uzdrowiska i spa, pikniki na zamkowych wzgórzach. Kraj, który nie robi hałasu, ale tworzy przestrzeń.
Cichy bunt. Cicha mądrość. Cichy urok ludzi, którzy widzieli już swoje i wiedzą, że życie to przede wszystkim umiejętność śmiania się z samego siebie.
Europa w kameralnej wersji.
kraj, który choć nie ma wysokich gór ani morza, daje poczucie wolności. To kraj poezji, ironii i lekkiego uśmiechu przy barze ?. To Krecik, który poleciał w kosmos, i surrealistyczny świat Kafki, który wciąż wisi nad Pradze. Czechy to cichy bunt, cicha mądrość, kameralna Europa, w której każdy krok po brukowanych uliczkach ma swoją historię.
i Kafka, który pisał:
„Jesteśmy jak książki – większość ludzi widzi tylko naszą okładkę, nieliczni czytają wstęp, a tylko wyjątkowi znają naszą treść.”
