Norwegia – jak cała Skandynawia – to kraj uporządkowany. Czysty nie tylko pod względem ulic czy przestrzeni publicznych, ale i powietrza, które pachnie lasem i wodą. To kraj, w którym natura nie jest dodatkiem – jest pierwszym głosem, narratorem tej opowieści.
To zorze polarne tańczące na północnym niebie, to góry, które schodzą do morza bez pytania o pozwolenie. To fiordy, w których powietrze ma smak, a cisza brzmi głębiej niż gdziekolwiek indziej. W Norwegii się nie chodzi – tu się wędruje. W głąb, w stronę światła, w stronę siebie.
To wysokie sylwetki ludzi, którzy rzadko mówią głośno, ale zawsze pomogą. To kraj, gdzie samotność nie boli, a przestrzeń leczy. Gdzie rozmowa z lokalnym wędkarzem ma w sobie więcej sensu niż niejeden wykład. Wędkarstwo to tu dla wielu przyjemność.
W Tromsø możesz przeżyć przygodę życia, w Oslo – nowoczesność splecioną z historią, a w Bergen – deszcz, który staje się częścią krajobrazu. Wodospady szumią, drewno skrzypi w domku na wzgórzu, a poranny chłód budzi lepiej niż najmocniejsza kawa.
Norwegia to także kraj trolli, sag i legend. To łodzie wikingów i współczesna architektura, która nie dominuje nad krajobrazem, ale się w niego wpisuje.
W miastach czuć puls życia – muzykę, festiwale, światła. Ale to noc, a raczej jej brak, zostaje w pamięci najdłużej. Światło nie znika – dzień może trwać całą noc, a noc może nie nadejść wcale. A jeśli nadejdzie – przynosi zorzę, która tańczy na niebie jak sen, którego nie chcesz przerywać.
W Norwegii nie trzeba mówić dużo. Wystarczy patrzeć, oddychać i po prostu – być.
