MEMPHIS

To miasto jak duch. Trochę widmo, trochę legenda. Raj Elvisa Presleya z mrokiem Three 6 Mafii.

Z jednej strony muzyka, przy której bawiła się cała Ameryka. Z drugiej — horrorcore i nocne ulice.

Rock’n’roll i hip-hop, które wydają się nie dogadywać, ale dzielą ten sam chodnik.

Memphis to miasto kontrastów.

Z jednej strony chromowany Cadillac i radio grające „Jailhouse Rock”, z drugiej — opuszczony parking, gdzie ktoś słucha „Stay Fly” na głośniku Bluetooth.

Miasto, które czasem wygląda, jakby zapomniało, że jeszcze istnieje. Trochę jak stara restauracja z zamkniętymi drzwiami — ale jeśli wiesz, jak zapukać, może cię wpuszczą.

Tutaj czuć historię.

To tutaj zginął Martin Luther King Jr., w motelu Lorraine, który dziś zamienił się w muzeum.

To tutaj umarł Elvis, w swoim Graceland, które nadal oddycha przeszłością i zapachem skóry foteli.

Miasto winyli, radia, saksofonów i duchów.

Beale Street — to serce, które jeszcze bije, chociaż rytm jest już inny. Gitary, saksofony, boomboxy i tańczący ludzie, jakby walczyli, żeby to miasto nie zostało zapomniane.

popołudniowe słońce odbija się w karoseriach cadillaców, które nadal błyszczą jak kiedyś.

W Sun Studio Johnny Cash i Roy Orbison stawiali pierwsze kroki, a dziś można tam wejść i poczuć, że czas się cofnął.

Wieczorem można podglądać marsz kaczek w hotelu Peabody albo patrzeć, jak Mississippi powoli spowija zmierzch.

Można też zjeść śniadanie tam, gdzie jadł sam Elvis.

Memphis to może nie miasto, w którym wszystko jest otwarte.

Ale jeśli już znajdziesz drzwi, które się uchylą — wejdź.

Bo warto.

Memphis