to miasto marzeń i rozczarowań jednocześnie. Dla tych, którzy znają je tylko z fotografii i filmów, jawi się jako kraina romantyzmu i szyku. Oświetlona Wieża Eiffla, modelki na wybiegach, domy mody, croissanty na śniadanie, sztuka w Luwrze, historia zapisana w każdej uliczce. To tutaj rodziły się trendy, tu odbywały się Igrzyska Olimpijskie, tu wielcy piłkarze strzelają gole na Parc des Princes, a tuż za bramami miasta czeka Disneyland z bajkowymi atrakcjami.
Ale Paryż to także miasto chaosu.
Korki, zmęczeni mieszkańcy, strajkujący śmieciarze, niekończące się kolejki turystów. W kawiarni na rogu miejscowi palą papierosy i popijają espresso, podczas gdy turyści wybierają gorącą czekoladę z puszystą bitą śmietaną, makaroniki i czekają, aż ktoś uchwyci ich idealne zdjęcie na malowniczej uliczce. Paryżanie często patrzą na ciebie oceniająco, jakby decydowali, czy zasługujesz na uśmiech, czy raczej na przypomnienie, że Paryż to nie tylko instagramowa pocztówka.
Możesz tu przeżyć przepiękny poranek, siedząc przy małym stoliku w kawiarni i wdychając zapach świeżo upieczonych croissantów. Ale możesz też błąkać się nocą po dworcu Gare du Nord, zastanawiając się, czy twoje wyobrażenie o „mieście miłości” właśnie się nie rozpadło na kawałki. To miasto, do którego wielu chce przyjechać na Walentynki — i z którego wielu chce w Walentynki uciec. Miasto, które zainspirowało tysiące filmów i powieści, potrafiące oczarować, ale też rozczarować — zwłaszcza tych, którzy doświadczają słynnego „syndromu paryskiego”, gdy rzeczywistość nie dorównuje wyobrażeniom.
Paryż to miasto, które można kochać i które można nienawidzić — ale jedno jest pewne: nie da się przejść obok niego obojętnie. Nie jest przyjazne, nie jest wygodne, ale ma w sobie coś, co sprawia, że ludzie ciągle tu wracają. Może to światło, które rozświetla brukowane uliczki. Może smak croissanta zjedzonego na krawężniku o trzeciej nad ranem. A może fakt, że nawet jeśli Paryż cię rozczaruje, i tak będziesz chciał o nim opowiadać.
Bo jak mówi klasyczny cytat z filmu „Casablanca”:
„Zawsze będziemy mieli Paryż”.
